شنونده چنين برسد كه اين جمله صفتى است براى اصحاب آتش و يعنى آنان عرش خدا را حمل مىكنند ؛ در صورتى كه چنين نيست ، بلكه اسم موصول « الّذين » مبتداى جمله جديد است كه به بيان احوال حاملان عرش ( فرشتگان مقرب ) مىپردازد . البته بايد توجّه داشت كه مراد از وقف لازم ، لازم شرعى نيست تا رعايت نكردن آن موجب عذاب و مجازات قارى شود بلكه براى زيبايى و استوار خواندن آيات قرآن است « 1 » . ج - وقف تام وقف بر كلمه‌اى است كه نه از نظر لفظ و نه از نظر معنى تعلق و ارتباطى به جملهء بعد ندارد و سكوت در آن صحيح است . اين نوع وقف بيشتر در آخر آيات و پايان قصه‌ها واقع مىشود ؛ مانند : 1 - وقف بر آيهء بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ و ابتدا از آيهء الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ 2 - وقف بر آيهء مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ و ابتدا از آيهء إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ 3 - وقف بر آيهء وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( بقره / 5 ) و ابتدا از آيهء إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا ( بقره / 6 ) « 2 » 4 - وقف بر كلمهء مُبِينٍ در آيهء بَلِ الظَّالِمُونَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ ( لقمان / 11 ) و ابتدا از آيهء وَ لَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ . . . ( لقمان / 12 ) گاهى قبل از رسيدن جملهء بعدى و يا انقضاى فاصله و قصّه وقف تام صورت مىگيرد مانند وقف بر كلمهء أَذِلَّةً در آيهء 34 سورهء نمل وَ جَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِها أَذِلَّةً كه حكايت كلام بلقيس است و ابتدا از وَ كَذلِكَ يَفْعَلُونَ كه كلام خداوند است « 3 » . و مثل

--> ( 1 ) - معالم الاهتداء ، ص 40 و 41 ( 2 ) - معالم الاهتداء ، ص 47 ( 3 ) - النشر ، ج 1 ، ص 226